Utangaç çocuğa söz hakkı vermek

Her sınıfta birkaç sessiz çocuk olur. Onları konuşmaya zorlamak çoğu zaman daha da içine kapatır. Utangaçlık bir kusur değil, bir tempodur.

Önce küçük, güvenli görevler veririm: kâğıt dağıtmak, bir resmi göstermek. Konuşmadan da 'görünür' olmak, özgüvenin ilk basamağıdır.

İkili çalışmalar büyük gruplardan kolaydır. Bir arkadaşına fısıldayabilen çocuk, zamanla sınıfa da sesini duyurur.

Cevabı önceden hazırlamasına izin veririm. 'Yarın bunu paylaşır mısın?' demek, ani sorunun yarattığı paniği ortadan kaldırır.

Ve asla etiketlemem. 'O çekingendir' demek, çocuğu o role hapseder. Bunun yerine alan açar, bekler ve küçük cesaretleri kutlarım.